داستان عسل

داستان عسل

شبی یاد دارم که چشمم نخفت                                                                               شنیدم که پروانه با شمع گفت                                                                                                                         

                                                                                                                                         

                          که من عاشقم گر بسوزم رواست                                                                                 تو را گریه و سوز باری چراست؟     

    

   بگفت ای هوادار مسکین من                                                                     برفت انگبین یار شیرین من                                                                                  

                                                                                                                                      

                                      چو شیرینی از من بدر می‌رود                                                                                                        چو فرهادم آتش به سر می‌رود

عسل که معادل اصیل فارسی آن انگبین می‌باشد ؛ ماده‌ای است ارزشمند که ریشه‌ای کهن در ادبیات و ادیان ما دارد. این ماده انرژی زا به سبب دارا بودن مواد آلی و معدنی ، قند‌های طبیعی و انواع ویتامین‌ها ، خواص غذایی و حتی درمانی فراوانی دارد.

عسل مرغوب ، طعم و عطر مطلوبی دارد که با توجه به تغذیه زنبور عسل از گیاهان مختلف ، همواره یکسان یا یکنواخت نمی‌باشد و تابع گیاهان غالب محل قرارگیری کندوی زنبور عسل است.

در فصل زمستان که در مناطق مختلف از حجم گلها به شدت کاسته میشود ؛ زنبورداران برای زنده ماندن زنبورها مجبور به تغذیه آنها توسط شربت شکر میگردند. اگر این زنبورداران، توانایی کوچ دادن زنبورها به مناطق گرمسیر را داشته باشند و یا تغذیه زنبورها توسط عسل تولید شده خود آنها انجام شود .عسل به مراتب مرغوبتری حاصل میشود. متاسفانه برخی از زنبورداران بخاطر سودجویی بیشتر ، تغذیه زنبورهای خود را به صورت دائمی از شکر قرار می‌دهند. نوع مرغوب این نوع عسل (تغذیه شده دائمی از شکر) ، عسل کشاورزی نامیده می‌شود. نوع دیگر عسل که مصرف آن نه تنها خاصیت درمانی ندارد بلکه خود موجب امراض گوناگون می‌شود عسل صنعتی نام دارد که توسط کارخانه ها و بدون دخالت زنبور عسل تهیه می‌شود. اگر این عسل به عنوان عسل طبیعی فروخته شود ، تقلبی نابخشودنی خواهد بود. عسل صنعتی به‌دلیل ارزانی در شکلات سازی ها مصرف می‌شود.

تنها راه مطمئن تشخیص عسل طبیعی از عسل کشاورزی یا صنعتی ، استفاده از آزمایشگاه‌های مجهز می‌باشد.کسانی هم شگردهایی برای شناسایی عسل مرغوب سفارش میکنند که پایه علمی محکمی ندارد.

آنچه که به آن در اصطلاح (رسوب کردن) یا (شکرک زدن) می‌گویند و به خاطر وجود کلمه شکر در ذهن، تقلبی بودن عسل را تداعی می‌کند ، چیزی جز پدیده (بلوری شدن) یا (کریستالیزاسیون) قندهای طبیعی موجود در عسل نیست و از جمله خواص عسل مرغوب می‌باشد که به آن (رُس کردن) میگویند. اگر عسل دمای بالای 45 درجه سانتیگراد را تجربه کند ، دیگر رُس نمیکند ، لیکن با این عمل تمامی آنزیمها و مواد مفید درون عسل از بین میرود. اگر عسل در دمای حدود 20 درجه نگهداری شود ، در کوتاه مدت رُس نمیکند و اگر در دمای حدود 35 درجه تقریباً یک روز بماند، بدون آنکه خواص کلی خود را از دست دهد ، به شکل عادی خود ، برمی‌گردد .در بیشتر کشورهای اروپایی عسل به صورت رُس شده فروخته و مصرف میشود.

عسل فاسد نمی‌شود ، تا حدی که میتوان گفت که اگر شرایط نگهداری مناسب باشد (دمای حدود 20 درجه و دور از تابش مستقیم نور) تاریخ انقضا ندارد.